Shar Pei

Rasa psów należąca do grupy sznaucerów, pinczerów, psów molosowatych i szwajcarskich psów pasterskich; sekcja molosowate w typie dogowatym. W dosłownym znaczeniu nazwa "Shar Pei" znaczy po prostu "piaskowa skóra".

Jest to rasa pochodząca z Chin. Dokładne pochodzenie Shar Pei nie jest jasne, ale uważa się, że rasa powstała ze skrzyżowania starożytnych mastifów tybetańskich z nordyckimi psami do polowania. Najprawdopodobniej udział w jej powstaniu mają też inne molosowate i Chow Chow, po którym Shar Pei odziedziczył fioletowe zabarwienie języka.

Psy tej pradawnej rasy, hodowanej głównie na południu Chin, były psami wszechstronnie użytkowymi: pełniły rolę psów pasterskich, w charakterze psa myśliwskiego używano ich do polowań na dziki, powszechnie uczestniczyły w walkach psów, a przede wszystkim były doskonałymi stróżami świątyń.

Załamanie hodowli miało miejsce w latach siedemdziesiątych XX wieku, w czasach chińskiej rewolucji, kiedy to Shar Pei niemalże wyginął. Z nastaniem komunizmu bowiem hodowla psów (będąca rzekomo przejawem burżuazyjnych zachowań) została zupełnie zabroniona. Były to czasy, kiedy rasę Shar Pei uważano za rasę najrzadszą na świecie. Na szczęście apel hodowców i miłośników tej rasy z Hong Kongu spotkał się z reakcją ze strony Zachodu i została ona uratowana. Można więc powiedzieć, że dzisiejsze Shar Pei to potomkowie kilku psów z Hong Kongu.

Obecnie jest to pies do towarzystwa.

Shar Pei to średniej wielkości pies, mocno zbudowany, z szeroką, niezwężającą się ku nosowi kufą, o wadze 16-20 kg i wysokości 46-51 cm.

Najbardziej wyróżniającą cechą Shar Pei jest jego silnie pofałdowana skóra w okolicy głowy i ogona. U młodych osobników występuje znaczne pomarszczenie skóry na całym ciele.

Uszy są małe, dość grube, trójkątne, lekko zaokrąglone na końcach, wysoko osadzone i złożone ku przodowi.

Oczy ciemne, migdałowate.

Ogon wysoko osadzony i zawinięty, bywa ściśle przylegający do ciała.

Sierść bardzo twarda, sztywna i krótka (końska), choć istnieje też odmiana z dłuższymi, bardziej miękkimi włosami (szczotkowa), ale jest ona mniej ceniona. Brak podszerstka.

Umaszczenie jest prawie zawsze jednolite - od piaskowego przez rude, czekoladowe, po czarne, często cieniowane z nieco jaśniejszym włosem na udach i ogonie. Nie może być białe ani wielobarwne.

Shar Pei mają granatowy język i pigment.

Pielęgnacja Shar Pei nie jest skomplikowana, ale z powodu pofałdowanej skóry - szczególnie u szczeniąt - wymaga cierpliwości i uwagi. Fałdy należy regularnie przeglądać i usuwać z nich brud, by zapobiec infekcjom. Również dotyczy to miejsc przylegania ogona. Sierść należy szczotkować miękką szczotką.

W przypadku tej rasy często obserwuje się występowanie tzw. entropium - nieprawidłowego podwinięcia powieki wraz z rzęsami do wewnątrz, ku oku. Niezapewnienie pomocy lekarskiej może grozić zwierzęciu nawet ślepotą.

Niestety, Shar Pei nie jest psem długowiecznym - dożywa przeciętnie 8-10 lat.

Pies tej rasy jest wesoły, aktywny i uczuciowy. Ma silną, niezależną osobowość i tendencję do wykazywania dominacji. Lubi być w centrum zainteresowania. Towarzyski, czujny, odważny, skłonny do obrony, ale nie agresywny, silnie przywiązuje się do rodziny. Jest to pies jednego pana, wobec którego jest ogromnie lojalny, ale od którego w zamian oczekuje dużo uwagi i zainteresowania.

Zgodnie współżyje z dziećmi, obcych traktuje z dystansem, ale nie zachowuje się nieprzyjacielsko. Koty i pozostałe zwierzęta domowe nie stanowią problemu w jego otoczeniu, natomiast w stosunku do osobników swego gatunku bywa dość agresywny. Wynika to z jego naturalnej gotowości do walki.

Shar Pei jest z natury bardzo czystym psem i idealnie nadaje się do hodowania w mieszkaniu.

Z powodu jego poczucia niezależności i silnie zaznaczonego indywidualizmu psa tej rasy należy wcześnie socjalizować i szkolić. Wychowanie powinno być bardzo konsekwentne, Shar Pei bowiem to pies wymagający silnego, pewnego siebie przewodnika. Jeśli będziemy pamiętać o tych zasadach, w efekcie wychowamy zdyscyplinowanego, dobrze ułożonego psa stróżującego.

Shar Pei jest psem dość ruchliwym, wymagającym sporej porcji ruchu na powietrzu, w przeciwnym razie w domu będzie szukał ujścia dla swojej żywiołowości.